Acht jaar geleden reed Tristan de 30 are grasweide aan zijn pas gekochte woning af met een zitmaaier. ‘Ik vond het bijzonder saai, dus al snel werden de rondjes kleiner. Zo rees de tuin die je nu ziet stilaan uit de grond. Het gaat best snel eigenlijk. Al moet een tuin tijd krijgen om te groeien. De meeste mensen willen alles ineens, maar zo werkt de natuur niet.’

De tuin zoals hij is

‘Mijn eigen tuin is een plek waar ik ongelimiteerd experimenteer. De lekkerste bes selecteren of een bosje aanplanten in het gras en kijken wat er gebeurt. Bij de meeste aanplantingen ga ik vrij divers te werk en ik constateer altijd hetzelfde: wat het goed doet, neemt het op termijn over. En dat is oké. Aan de oprit heb ik ooit kardoen gezaaid. De planten zijn er zo gigantisch geworden dat autobestuurders bij het voorbijrijden op hun rem gaan staan om te komen vragen wat het is.

Soms laat ik de tuin met opzet een beetje wild worden, om mensen te tonen dat het allemaal niet zo afgelikt hoeft. De tuin is zoals hij is. De zogenaamde herfstopruim vind ik zonde: je ruïneert altijd wel een biotoop voor een bepaalde diersoort.’

Actief brandnetelbeheer

Tristan probeert net het omgekeerde te doen: geschikte biotopen creëren voor diverse diersoorten. Neem nu de brandnetel. Die is een waardplant voor verschillende vlinders. Een waardplant of gastheer is een plant waarop insecten of andere organismen alles vinden wat ze nodig hebben om zich voort te planten en te groeien. ‘Maar’, zegt Tristan, ‘sommige vlinders leven op jonge brandnetels, andere op de volwassene en nog andere op de bloeiende planten. Dus zorg ik ervoor dat alle stadia continu in de tuin aanwezig zijn.’

Miniversie

Zoon Eljin is pas twee en een half, maar heeft de tuinmicrobe van zijn ouders geërfd. Sabrina: ‘We pushen hem niet, maar als hij het leuk vindt, mag hij helpen in de tuin. Ik vermijd uitspraken als “dat mag niet” of “dat is niet juist”, maar stimuleer hem vooral.’ Eljin bezit bijna alle tuinmateriaal, inclusief bosmaaier en kettingzaag, in een kabouterversie. Hij hanteert hark en spade als papa dat ook doet. ‘Zo’n miniatuurversie is echt handig’, verzekert Tristan. ‘In de eerste plaats voor Eljin, omdat het op zijn maat is en er zo geen gevaar is door uitstekende stelen of te zwaar gereedschap. Maar – ik geef het toe – ook voor ons: op deze manier kunnen we zelf tenminste werken.’

Weinig werk, veel geur

Deze tuin is een paradijs qua soorten planten, struiken en bomen. Veel eenjarigen vind je er evenwel niet: te veel werk, en moeilijk combineerbaar met het runnen van een bedrijf. Sabrina vindt het wel leuk om hier en daar wat groenten te zetten, maar bij voorkeur die met weinig werk en veel opbrengst, zoals pompoenen. Wilde wortel staat er ook, met als reden dat het de waardplant van de koninginnenpage is. ‘Kruiden staan er wel veel’, vertelt Tristan. ‘Ik houd ervan om hun verschillende geuren op te snuiven wanneer ik in de tuin loop of de paadjes maai.’

Zelf op ontdekking

‘Ik kan onze tuin niet anders omschrijven dan een ontdekkingstuin. Tijdens de Velt-ecotuindagen stuur ik alle bezoekers op pad met de opdracht de tuin zelf te ontdekken. Als ze achter mij aan lopen, kunnen ze namelijk hun gevoel niet volgen. Wie een rondleiding verwachtte, kijkt al eens raar op, maar verdwijnt dan toch richting tuin. De altijd kortgemaaide graspaden vormen de structuur. Ze zijn het enige wat ik nu nog maai … en niet meer met een zitmaaier uiteraard!’

Tristan en Sabrina starten een nieuw educatief project in Izegem. Vanaf halfweg 2018 komen er workshops over hoe en wat nu precies hun benadering is van ecologisch tuinieren en permacultuur. Interesse? Alle info zal eerst verschijnen op www.ecogardens.be.

(C) Tekst: Geertje Meire, foto's: François De Heel


Vraag gratis je Seizoenen: het Velt-magazine

Dit artikel verscheen in Seizoenen, het tweemaandelijks magazine van Velt. In elk nummer ontdek je meer dan 40 pagina’s over ecologisch tuinieren, koken en leven. Met heel wat praktische tips waarmee je gemakkelijk zelf aan de slag gaat.